BROOD OP DE KEUKENTAFEL.

De kerstvakantie, een heerlijke tijd waarin we genieten van familie, vrije tijd, het afsluiten van het jaar en ga zo maar door. Vandaag weer een nieuwe vakantiedag, maar met jonge kinderen zit ik gewoon om half 8 aan de keukentafel. Uitslapen lijkt iets uit een ander leven. Ik maak een paar boterhammen klaar en zoals veel kinderen zijn ook de mijne dol op zoetigheid. Om ze een boterham met kaas of worst te laten eten moet ik dat voor mijzelf klaarmaken en dan willen ze het wel van mijn bord hebben. Iets met gras is groener of zo.

Job en Tess krijgen allebei één stuk van mijn boterham. Als Tess dit wil pakken pepert Job er nog even in dat ze maar één stuk mag. Fijn toch, broertjes en zusjes die elkaar willen “helpen”. Soms lijken ze meer op een vader of moeder dan op een broertje of zusje. Ik hoor mezelf tegen Tess zeggen “je hoeft alleen maar naar papa te luisteren”. Ja natuurlijk is het fijn als je elkaar helpt, ook als broer of zus, maar als ze elkaar als een politie agent gaan controleren dan nemen ze een rol op zich die niet bij hun hoort.

Ik herken dit in mijn christelijke leven en misschien jij ook. We horen allerlei stemmen die zeggen wie we moeten zijn en wat we moeten doen. De stem van God, de stem van de duivel die ons voorliegt en aanklaagt, de stem van onze bankrekening die zegt wat wel en niet mogelijk is, de stem van onze carrière die zegt dat we voortdurend onszelf moeten verbeteren willen we iets bereiken en relevant blijven, de stem van ons zieke li