Olympische Spelen & Koning ik

Wat een mooie tijd, de Olympische Spelen. Ik geniet van sport kijken. Ik vind eigenlijk bijna iedere sport leuk. En en als je, zoals ik, met vervroegd pensioen bent, kun je veel kijken. Het mooiste is natuurlijk een 1e plaats. Olympisch kampioen en dat ben je dan wel 4 jaar. Of eigenlijk voor altijd.

Sporters inspireren mij en hebben dat altijd gedaan. Ik vond het fantastisch om de lat ook hoger te leggen. Hij kon niet hoog genoeg. Steeds hoger en hoger. Totdat…. God mij voor het eerst keihard stil zette in 2008. Mijn eerste burn-out. (een kleintje van 3 maanden, later volgde de grotere.) Er was op mijn werk bijna niemand zo goed als ik en daarom deed ik het meeste ook zelf. Ik was 3 jaar daarvoor 25 kg afgevallen door te gaan sporten. Hardlopen, wat een geweldige hobby. Het gaf me energie, meer dan ooit en dat kwam goed van pas op mijn werk. Extra vroeg beginnen en dan niet na 8 uur werken naar huis gaan. Nee het voelde geweldig als ik de sleutel ook weer als laatste in het slot stopte. Dat ik mijn lieve vrouw en 4 jonge kinderen compleet vergat was logisch. Ik had eindelijk een baan waar ik mijn energie in kwijt kon. Ik was aan het winnen. The sky is the limit!! Dacht ik… Nu weet ik dat ik gek was. Ik was compleet losgeslagen in alles. Het draaide vooral om koning ik. Maar als ik eerlijk ben voelt het nog steeds goed als ik eraan terug denk, het blijft kriebelen.

Waar wil ik naar toe denk je misschien? Nou, heel